چیه کجا رو نگا می کن؟

با خودتم مینی جونم !

می دونی که من اصولا مثل تو بلد نیست بزنم تو رگه طنز و شوخی!

ولی امروز به خاطر تولد تو مجبورم به هر دری بزنم!

اااااااااههههههههههه یادش به خیر انگار همین دیروز بود که مامان محتر مت یه بچه سرتغ(البته به استشهاد محلی )به دنیا آورد

بیچاره خانم دکتر واسه به دنیا آوردنت چه رنجی کشید،هرچی می کشیدت بیرون از بس دراز بودی مگه تموم می شدی؟

ولی تو ام مثل همیشه گل کاشتی!

همین که اومدی بیرون نه گذاشتی نه برداشتی ،پریدی دست خانم دکتر بوسیدی و اینجوری بود که خرج بیمارستان مامانت مفتی در اومد!

از همون موقع بود که سر زبونا افتاد که بچه ی آخر خاندان میناییان خوش قدم و ال وبل

خلاصه تو شدی لوس خاندان و انگ ته تاقاری و ننر و سرتغ و بچه پررو و هزاران صفات ناپسند دیگه بهت چسبید!

این برچسب روت موند تا زمانی که با گل سر سبد مخلوقات خدا یعنی بانو عطیه (علیها آلاها تهیه والسلام)آشنا شدی!

این قند عسل تا دید تو داری توی چه مردابی دست و پا می زنی (نگه کرد عطی به مینای خویش .....و دیدش دراز و سراپا نیش.......به گفتش به چه مانده ای در زمین.....بیا برویم شاه عبد العظیم)

همونطور که در قالب شعرهم بیان فرمودم به تو پیشنهاد زیارت حضرت عبد العظیم حسنی رو داد و با یک پیتزا که به سر در حرم آویزان کرده بود شما را فریفت

تو هم که طمع مال دنیا ورت داشت ،پاورچین پاورچین اومدی تا دم حرم که پیتزا رو ورداری ،ییهو من هولت دادم تو مصلی!

از همون موقع بود که با اسلام و مکتب تشیع آشنا شدی

خلاصه من 7 روز و7 شب تو رو بستم به ضریح حضرت عبدالعظیم و ایشون به آبروی خودم قسم دادم که شفات بدن

وبلاخره بعد از 7 شبانه روز دعاهای من کارگر افتاد و به یمن وجود میمون ومبارک عطیه بانو شما از حالت ننریت و سرتغیت بیرون آمدی و رنسانسی را در زندگی شخصی خویش تجربه نمودی!

باشد که خداوند از این بنده ی کمترین قبول نماید

آمین

(امیدوارم از شوخیام ناراحت نشده باشی!می دونم که نشدی،چون خودت می دونی چه قدر دوست دارم)